Exercise 2

Η μαμά μου είναι , δηλαδή ανήκει σ’ εκείνη την τάξη των που προτιμούν τις γάτες από τους Εμένα, αν με ρωτήσεις, μ’ αρέσουν οι σκύλοι. Όταν σου δίνουν μια ντόμπρα δαγκωνιά κι όχι τις ύπουλες γατίσιες νυχιές, που δεν αποκλείεται να συνοδεύονται και από δαγκωνιά! Διότι, βεβαίως, άλλη χάρη του σκύλου η δαγκωνιά λέω. Πάει και

Η μαμά, όμως, από τότε που το σκυλί της –και πάνε πάρα πολλά χρόνια από γιατί το έχασε όταν ήταν χρονώ–, από τότε, λέω, δεν εννοεί να άλλο σκυλί, και όλη την
αγάπη της τη δίνει γάτες. Και όχι σε όλες, παρακαλώ, αλλά γάτα, που είναι κάθε φορά, βέβαια, η γάτα

Εδώ θα να πω πως δεν μπορείς να θεωρείς εσύ μια γάτα για δικιά σου, γιατί αυτά τα πλάσματα είναι μονόχνοτα κι ανεξάρτητα, και δε ν’ ανήκουν σε κανέναν παρά στον εαυτό
τους. Μόνο φορές –κι αυτό σπάνια– συμβαίνει να δεθούν με κάποιον αλλά και τότε είναι γιατί τον αποκλειστικά εκείνες.